W triathlonie bardzo łatwo uwierzyć, że problem leży w technice. Że gdyby tylko poprawić ułożenie dłoni, kąt łokcia albo fazę chwytu, wszystko nagle zaczęłoby działać. To kusząca myśl — bo daje poczucie kontroli. A jednak z naszego doświadczenia wynika coś innego: większość trudności w pływaniu triathlonowym nie bierze się z braku „idealnego stylu”, lecz z niezrozumienia, czym pływanie w triathlonie w ogóle jest.
Triathlonista nie jest pływakiem. I nie musi nim być.
Pływanie sportowe powstaje w warunkach niemal laboratoryjnych: basen, linie na dnie, cisza, powtarzalność. Technika szlifowana latami, od dzieciństwa, z myślą o maksymalnej prędkości na krótkim dystansie. Triathlon zaczyna się w zupełnie innym świecie. Woda jest otwarta, często chłodna, bywa niespokojna. Obok są inni ludzie — czasem bardzo blisko. Nie ma linii, nie ma rytmu narzuconego przez tor. Jest za to świadomość, że to dopiero początek długiej drogi.
Dlatego w triathlonie pływanie nie jest konkurencją do wygrania.
Jest etapem, który trzeba rozegrać mądrze.
Triathlon to nie 200 metrów stylem dowolnym. Liczy się taki styl, który jesteś w stanie utrzymać przez kilkanaście, czasem kilkadziesiąt minut — w otwartej wodzie, nawigując, reagując na falę i na „pralkę” wokół. Styl, który nie rozpada się pod presją i nie kosztuje więcej, niż powinien.
Naszym celem nigdy nie było nauczyć zawodników pływać „ładnie”. Interesuje nas pływanie skuteczne: takie, które pozwala dopłynąć sprawnie, ale też zachować energię i spokój na dalszą część zawodów. Styl nie ma imponować. Ma działać — również wtedy, gdy organizm jest już zmęczony, a warunki dalekie od idealnych.
Wokół pływania narosło wiele pojęć, które brzmią dobrze, ale niewiele wnoszą. Jednym z nich jest „czucie wody”. Często powtarzane, rzadko wyjaśnione. Dla większości amatorów to raczej źródło frustracji niż realna wskazówka. Zamiast tego wolimy mówić o czymś prostszym i bardziej namacalnym: o tym, skąd naprawdę bierze się siła w pływaniu.
Nie z dłoni.
Nie z barków.
Siła pochodzi z rotacji.
Biodra i tułów są tym, czym w pływaniu jest fundament w domu. Ruch zaczyna się w biodrach, przechodzi przez środek ciała i dopiero potem dociera do dłoni. Ręce są dźwigniami — przenoszą energię, ale jej nie produkują. Jak kurczak na rożnie: to tułów się obraca, a kończyny jedynie podążają za ruchem. Gdy ten porządek zostaje zachowany, pływanie przestaje być siłowaniem się z wodą. Staje się płynne.




