W triathlonie łatwo wpaść w pułapkę: „znam teorię, więc na zawodach to się wydarzy”. A potem – klasyk – po mecie znajdujesz żele w kieszeni, a wynik siada mimo solidnego treningu. To nie jest problem braku wiedzy. To problem dowiezienia planu w realnych warunkach: stresu, tempa, pogody, „kary mechanicznej” na biegu oraz chaosu punktów odżywiania.
Poniżej dostajesz podejście oparte na praktyce i twardych zasadach: od fundamentów (kiedy węgle są potrzebne) po trening jelita i plan B.
Fundament: kiedy w treningu w ogóle potrzebujesz paliwa
W uproszczeniu:
Treningi do ~60 minut: większość zawodników jest w stanie wykonać je bez „dokarmiania”, korzystając z zapasów glikogenu. Należy jednak pamiętać o prawidłowym ich uzupełnieniu zaraz po treningu.
Powyżej ~60 minut: sensowna strategia żywienia powinna już istnieć, bo zaczyna się walka o jakość pracy i stabilność intensywności.
Fueling nie jest „dodatkiem”. W dłuższych jednostkach to element planu treningowego, tak samo ważny jak rozgrzewka czy struktura interwałów.
Ile węgli na godzinę – i dlaczego „to zależy” nie jest wymówką
W praktyce da się to poukładać w konkretne zakresy:
30–60 g węglowodanów / h jako sensowny start dla dłuższych jednostek.
70–90 g / h jako częsty cel przy mocniejszych i dłuższych jazdach/zakładkach.
Coraz częściej pojawia się dyskusja o ~120 g / h i więcej – ale to nie jest „magiczny standard dla wszystkich”. Do przyjmowania takiej ilości węgli należy swój organizm wytrenować
Miks źródeł ma znaczenie: Jeśli celujesz w wyższe wartości (np. 90 g/h+), temat „jakie węgle” przestaje być kosmetyką. Miks źródeł (np. glukoza + fruktoza) zwiększa szansę, że organizm to realnie „przepali”, zamiast odkładać problem w jelitach. Problem, który potrafi wrócić do nas w najmniej oczekiwanym momencie na ostatniej prostej do mety.
Forma węgli: żel, napój, baton
90 g/h w batonach może być ciężkie mechanicznie (gryzienie, przełykanie, praca żołądka).
90 g/h tylko w żelach potrafi skończyć się „katastrofą”, jeśli nie trenujesz tolerancji i nie ogarniasz popijania.
Na trasie zawodów jesteś w stanie znaleźć wszystko : od bagietek przyklejonych do ramy po chipsy – ale to, co wolno, nie zawsze działa. Nie patrz na innych i nie stosuj rozwiązań które nie były przez Ciebie sprawdzane na treningach.
Zasada: trenuj dokładnie to, co chcesz dowieźć na zawodach. Nie wprowadzaj „wynalazków” w dniu startu.
Plan vs rzeczywistość: dlaczego nie dowozisz tego, co zaplanowałeś
W praktyce wraca kilka powtarzalnych powodów:




